مثل همیشه آرزوی سلامتی دارم واست.امیدوارم شاد و خرم باشی.

قبل از هر چیز باید بگم خیلی خوشحالم میکنی که میای وبلاگم و باهام درد و دل میکنی و حرف دلتو بدون تعارف بهم میگی.هر دفعه که کامنتتو میبینم ، کلی ذوق میکنم و زود میخوام تا آخرش بخونم .دفعه قبل و همیشه از این موضوع ناراحت میشم که چرا نتونستم کاری کنم که درست منو بشناسی و عقایدمو بدونی...!!..همینقدر که میای اینجا و فکر میکنی من ناراحت میشم ، نشانگر این مطلب هست که شناخت کاملی از من نداری . راستش اون سردی که دیدی و از جواب دادن من متوجه شدی واسه این بود که  اون موقع نمی تونستم راحت تو وبلاگم از همه چیز حرف بزنم...ولی الان باید راحت باشم چون قول دادم به خودم که همه حرفای دلمو اینجا بزنم . بازم میگم:ازینکه به یادمی یه دنیا خوشحالم . ببین سارا جان...من بهتم گفته بودم فقط دو تا خواهر دارم که یکیش مونا بود که هر 2 ماه یا 3 ماه یه بار یه پیامک به هم میدادیم و شاید یه وقتایی بعد از 5 ماه هم با هم صحبت میکردیم.متذکر میشم که هیچ نیازی نیست که دروغ بگم.و یه خواهرمم تو بودی که متاسفانه انگار نتونستم بهت دوست داشتن برادرانمو ثابت کنم و به خدای یکتا از این قضیه رنج میبرم که اینجوری فکر میکنی . سوال کرده بودی در آن واحد چطوری میتونم عشق بورزم به این همه خواهر؟من عشق نمی ورزیدم...واقعا مثل یه خواهر از اعماق وجودم دوستون داشتم و دارم.البته اینو بگم که مونا دیگه خیلی وقته حتی همون پیامکی که ردوبدل میشد هم دیگه نمیشه و نه من و نه مونا دیگه این رابطه رو نمی پذیریم.ولی در مورد تو باید بگم....تا الان در اشتباه بودم!!!چون احساسم این بود و فکر میکردم که میدونی چقدر دوستت دارم و دوست داشتنم از چه نوعی هست...ای کاش میگفتی چه امتحانی کردی که اینجوری متوجه شدی!؟راستش الان از شدت ناراحتی نمیدونم چی باید بگم!کاش اول باهام در مورد همین مسائل صحبت میکردی ، بعد تصمیم میگرفتی.میدونی از چی ناراحت میشم...!!..حرفت یادم میاد که "من اصلا دوست داشتن تو رو نسبت به خودم باور نمی کردم و نمیکنم"....هی در درون خودم جستجو میکنم که حتی یه خورده کم لطفی و بی علاقه بودن نسبت بهت پیدا کنم...جز اینکه میزان دوست داشتنم یادم بیاد نسبت بهت و .....چیز دیگه ای پیدا نمیکنم. بذار راحت صحبت کنم باهات سارا جان...جوری حرف زدی انگار خواستم گولت بزنم...حرفائی که زدی بد جوری آدمو میسوزونه...اینو بدون که هیچ وقت به حرف من گوش نکردی و حرف وعقیده خودتو اجرا کردی بدون رضایت من..!!..من همیشه این قول رو به خودم دادم که الکی به کسی نگم دوست دارم...و وقتی کسیو دوست نداشته باشم اصلا نمیتونم باهاش بمونم....حتی صحبت کنم باهاش...نمیدونم چرا متوجه دوست داشتنم نشدی....یادمه بهت میگفتم هر وقت خواستی بهم بگو بریم بیرون که همدیگرو ببینیم ، ولی مثل همیشه وقتت مال من نبود و نمیومدی .ولی در عوض با دوستات و دوستاشون میرفتی بیرون.من حاظر بودم قرارمو با لاله کنسل کنم و اگه تو بگی با هم بریم بیرون ولی اینو حتی متوجه هم نشدی...از نگاهمم نتونستی بفهمی....حتی از طرز حرف زدنم...حتی نتونستی بفهمی زمانی که به یادم هستی حتی با یه پیامک ، چقدر منو خوشحال می کنی....از خودم خیلی ناراحتم که صد درصد مطمئن بودم که میدونی چقدر بهت علاقه دارم و دوست دارم.به خاطر تو میخواستم با لاله تموم کنم ولی اون زمان که ازت سوال کردم و تو جواب درستی به من ندادی ، منو از تصمیمم منصرف کردی.خونسردی و سکوتی که داشتم به خاطر همه کسایی بود که میا اینجا....ولی کارت اشتباه بود...همیشه خودت تصمیم میگیری و اجرا میکنی بدون نظر طرف مقابل و حتی داشتن رضایت یا عدم رضایتش...الانم چون سوء تفاهم پیش اومده ، خودمو ملزم دونستم که این توضیحات رو بدم تا فکر نکنی سکوت کردم...اینم بدون که یه زمانی سکوت آدم ، کلی حرف داره توش...!!..

هنوزم میگم و هنوزم این احساس در من موج میزنه که از اعماق وجودم دوست دارم و از اولشم راضی به این تصمیمت نبودم...لطفا برداشت خودتو از حرفام سند ندون و فکر نکن هرچی برداشت کردی منم منظورم اونه و تائیدش میکنم...ازم سوال کن تا دقیق منظورم و نیتم رو متوجه بشی...ازت میخوام که بازم اینجا بیای...

راستی این  شعر از کیه سارا جان؟خیلی زیباست...کلی مفهوم داره....مرسی عزیزم...

 سادگی مرا ببخش که خویش را تو خوانده ام
برای برگشتن تو به انتظار مانده ام
به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو
هر چه نیاز بود و هست از در خانه رانده ام
گناهکار هر که بود کیفر آن مال من است
چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام