شهريور ماه که اواخر حراج فروشگاه چشميران بود،من مسئول قسمت کيف بودم.من تو فروشگاه تنها پسري بودم که تو مدّتي که اونجا کار ميکردم،نخواستم که با دختري دوست بشم.خيلي از دختر ها بودن که ميخواستن با من دوست بشن ولي به خودم قول داده بودم که تو چشميران با کسي دوست نشم.تا اينکه يه روز بعد از ظهر دوتا دختر اومدن که کيف بخرن.منم طبق سليقه مشتري و کيفي که ميخواست،بهترين انتخاب رو براش انجام ميدادم و اکثراً خوششون ميومد.خلاصه سارا خانم اين دفعه مشتريه من بود و ميخواست يه کيف خيلي قشنگ و خوب رو از من بخره.کلّي با سارا و دوستش (نساء) خنديديم،البته به دليل دسته کيف که اگه از جاش در بره و پاره بشه چي ميشه و اينکه آيا کيف گارانتي داره يا نه؟ من از سارا و بيشتر شخصيتش خوشم اومدش،البته ناگفته نماند که دختره زيبايي هم هست.داخل پرانتز بگم که سارا گونه هاي قشنگي داره و همه قبل از اينکه حال خودش رو بپرسن،از گونه هاش سوال ميکنن.به بهانه اينکه اگه دسته کيف پاره شد و...بهش شماره خودمو دادم،و براي اوّلين بار بود که تو چشميران به دختر شماره ميدادم و قول خودم رو شکوندم.اون شب سارا زنگ نزد.فرداش دوباره با نساء به مغازه اومدن،بهش گفتم:شماره رو دادم که تماس بگيرين نه اينکه...خلاصه همون کيفي که ديروز ديده بود رو خريدن.وقتي از فروشگاه بيرون رفتن،چند دقيقه بعد به گوشيم زنگ زد.من ميدونستم که سارا هستش،از احوالپرسيم متوجه شد که شناختمش.سؤال کرد که:شناختي منو؟گفتم مگه قراره نشناسمتون؟يه کم صحبت کردم بعدش شب هم از خونه صحبت کرديم.سارا هم سن خودم هست و داراي يه اخلاق خاصي هست،عقايد و طرز فکرش هم با بقيه متفاوت هست.سارا شاغل هست و اکثرا شبها تلفن صحبت ميکرديم.يه نکته قابل ذکر اينکه،من فقط همون دو باري که اومد فروشگاه ديدمش.بعد از مدتي،يکدفعه سارا غيب شد.بهش تلفن ميزدم ولي جواب نمي داد.اس ام اس ميدادم ولي جواب نمي داد.خيلي برام جالب بود و ناراحت کننده،چون دليل اين کارش رو نميدونستم،بالاخره باهاش صحبت کردم و گفت:يه مشکلي براش پيش اومده که خيلي براش مهمه و هر چي من اصرار کردم بهم نگفت.سارا گفت:اگه اين چند وقت که من مشکل دارم کمتر با هم صحبت کرديم،دلخور نشو.اين کمتر صحبت کردن تبديل شد به اصلا صحبت نکردن من و سارا براي مدتي.حتي جواب اس ام اس هامو نميداد و بهش زنگ ميزدم جواب نمي داد.من خيلي ازش ناراحت شدم،آخه بي دليل چرا بايد اين کارو ميکرد؟اينم بايد بگم که سارا اينجور که خودش ميگفت:اصلا اهل دوستي با پسر نيست.بعد از مدتي طولاني خودش اس ام اس داد که از من ناراحتي؟با هم که صحبت کرديم،گفتم الان هم نميخواي بگي چي شده بود؟گفت:نه،حتي به خانوادم هم نگفتم،نميخوام ديگه منو به ياد اون روزها بندازي!!!من خودم فکر ميکنم که شايد نمي خواست به من عادت کنه،يا اينکه ديگه نمي خواست با من دوست باشه.البته از نظر من مشکلي نداشت،اگه ميخواست اينجوري باشه خوب راحت بهم ميگفت.دختر جدي هست،يه وقت هايي مهربونيش رو بروز ميده،يه خورده حسوده،تقريبا با معرفت،يه موقع هايي احساس ميکنم که مي پيچونه. سارا هميشه ميگه که من بد هستم(يعني خودش)نميدونم که چرا اينو ميگه؟هميشه به من ميگه که براش دعا کنم به طور اختصاصي...! و در آخر اينکه يه وقت هايي،خيلي دير به دير به همديگه اس ام اس ميديم و يا صحبت ميکنيم.هميشه براش بهترين آرزو هارو دارم.