زمان گذشت و روزها به اطاعت از زمان تاریخ را به جلو می راندند.وقتی کامپیوتر خریدم،پام به دنیای اینترنت باز شد و مثل اکثر جوانان اولین جایی که رفتم چت بود.البته شاید هم چون روابط عمومی قوی دارم و از ارتباط با دیگران لذت میبرم به چت رفتم.کارم شده بود شب و روز تو این روم ها بگردم و چت کنم.حتی شده بود که دو روز متوالی نمی خوابیدم.جوری بود که تو چند تا روم همه می شناختن منو و عضو اصلی روم بودم.اولین کسی که من تو چت باهاش آشنا شدم و کارمون به رد و بدل شماره تلفن کشید و دوستیمون از دنیای مجازی نت بیرون اومد شکیبا بود.نمیدونم چرا دست هام قدرت تایپ کردن ندارن.مغزم قدرت به خاطر آوردن خاطرات شکیبا رو نداره.ای کاش می دانستم...

یادم میاد اولین باری که تلفنی با هم صحبت کردیم بهش گفتم دوستت دارم،تعجب کرد!گفت:چطوری تو اولین تماس بهم اینو میگی؟شاید اخلاق بدی که داشتم این بود که از رفتار یا اخلاق کسی که خوشم می اومد بهش اینو میگفتم.خیلی با انرژی،شاد و اعتماد به نفس صحبت می کرد و من از همین چیزهایی که گفتم خوشم اومدش.

دوستی من و شکیبا از پاییز 83 شروع شد.ولی کاش دوستیمون پاییزی نبود و هیچ خزانی رو در پی نداشت.خیلی با شکیبا تلفنی صحبت میکردیم.البته بیرون هم میرفتیم ولی کم پیش می اومد.هر روز که می گذشت بیشتر به شکیبا علاقه پیدا میکردم.آخه بیشتر می شناختمش و اخلاق و رفتارش طوری بود که من دوست داشتم.صحبت کردنش،مهربونیش،حیایی که داشت،از اینکه با بقیه دخترا فرق داشت،نگاه مبهمی که بهم می کرد و...همه اینها باعث شد که علاقم روز به روز نسبت به شکیبا بیشتر میشد.

الان که داره همه خاطراتمون یادم میاد خیلی شیرینه برام و به اون روزهایی که داشتم حسودیم میشه.

درست یک یا دو روز قبل از آغاز سال 84 بود که دیدم شکیبا حرف هایی میگه که دم از جدایی میزنه.خیلی تعجب کردم،راستش اصلا برام قابل تحمل و قبول نبود که بتونم باهاش تموم کنم.آخه دیگه پی برده بودم که من...عاشق شدم...آره عاشق...یه عشق حقیقی...یه عشق مقدس...

با کلی صحبت تونستم تصمیمی که داره تغییر بدم.شکیبا میخواست بره مسافرت،چند باری تو ایام عید که مسافرت بود تلفنی صحبت کردیم.وقتی از مسافرت برگشت،یه دفتر شعر برام نوشته بود؛خطش خیلی قشنگ بود.بعضی از نوشته هاش هم تاریخ آخرش داشت که معلوم بود خودش اینارو نوشته و یه جاهایی از نوشته هاش هم لاک گرفته بود،نمی دونم حرف دلش رو که میخواست به من بزنه از گفتنش پشیمون شده بود یا...

روزها به خوبی پیش میرفت.روز تولد شکیبا(21 خرداد) درست یک روز بعد از روز تولد من هست.

داخل پرانتز بگم:روز تولدم با عاطفه بیرون رفته بودم تو رستوران بودیم که تو این فکر بودم که بهش بگم یا نگم که من با شکیبا دوستم که بالاخره دلم رو زدم به دریا و گفتم که من با کسی به اسم شکیبا دوستم(البته نفرات دیگه برام کمرنگ بودند).اصلا باور نمیکرد؛فکر میکرد دارم شوخی میکنم.ولی من دوباره حرفا مو ادامه دادم،عاطفه فقط سکوت کرده بود و دیگه از اون لحظه به بعد چیزی نخورد...

اومدم خونه بهش تلفن زدم،دیدم که خیلی ناراحته،گفتم همش دروغ بود،فقط می خواستم بدونم چه عکس العملی نشون میدی.گفت مگه میشه تو روز تولدت این کارو کنی؟چرا روز تولدت بهم گفتی؟(روم نمیشد بهش بگم من عاشق دختر دیگه ای هستم)خلاصه با 1000 حرف و دلیل قانع شد و اون قضیه تموم شد.

راستی همین موقع ها (تابستان 84)بود که دفترچه دانشگاه آزاد رو پر کردم؛آخه تو رشته من(مکانیک خودرو)داشتن مدرک دانشگاهی خیلی ارزش داره.تابستان رو به سر کار رفتم.فروشندگی در فروشگاه چشمیران(تجریش-ابتدای ولیعصر)مدیر فروشگاه از من خیلی خوشش میومد،نظرات من تو فروشگاه براش ارزش داشت و تاثیر گذار بود.این دفعه کارم فروش لباس های دخترونه ، تینیجر و شلوهر جین بود.مثل همیشه تو کارم موفق بودم.مدیر فروشگاه یه خانم بود که میگفت:من خیلی خوب میتونم با خانم ها برخورد کنم و رابطه بر قرار کنم و مبلغ فروش من نسبت به روزهای قبل خیلی بهتر بود.صبح میرفتم و شب بر میگشتم.مامانم میگفت:نرو پسر جان!پدرت که بهت به اندازه کافی میده،پس چرا...منهم همیشه میگفتم:من از کار کردن خسته نمیشم،چون همیشه موفق بودم.

رسیدیم به مهر ماه،سالگرد دوستی من و شکیبا.شکیبا میگفت تا حالا بیشتر از سه ماه با یه پسر نبوده و بعدش نفر بعدی.ولی تا اون موقع یک سال بود که با هم دوست بودیم!!!

راستی جواب دانشگاه آزاد هم اومد.رفتم نت و سایت دانشگاه و باز کردم و اسممو و مشخصات رو با کلی اضطراب  وارد کردم،اینقدر استرس داشتم که اسم خودمو اشتباه تایپ میکردم؛دکمه تایید رو زدم و صفحه جدید داشت باز میشد که چشمامو بستم،باز کردن چشمام همراه با داد زدن بود.خدایا...یعنی من...خدا جون شکرت...درسته،من قبول شده بودم و به یکی از آرزوهام رسیدم.انتخاب اولم که فیروزکوه بود قبول شدم و همون مهر ماه ثبت نام کردم و قرار شد که از بهمن ماه برم.نزدیک بهمن بود که دیگه سر کار نرفتم.دوباره شکیبا حرف از تموم شدن دوستی میزد،ولی این دفعه خیلی جدی بود.(نمیخوام اون لحظات تلخ و زمستونی در جدایی رو بگم).روز دوشنبه صبح که میخواستم برم فیروزکوه،شکیبا تلفن زد(که ای کاش قطع بود تلفن)و دوستیمون رو تموم کرد در زمستان 84.فعلا هیچ چیزی نمیتونم بگم و تایپ کنم...

                                                                                                      »»»»  ادامه دارد...